8 hours ago
Adım Lalədir, iyirmi səkkiz yaşım var, Sumqayıtda ingilis dili müəlliməsi işləyirəm. Bu hekayəni yazmaq fikri uzun müddətdir beynimdə dolanırdı, amma nə vaxtsa kağıza köçürəcəyimi özüm də bilmirdim. Hər şey keçən ilin avqustunda, yay tətilinin son həftəsində başladı. Valideynlərimlə birlikdə üç günlük dəniz kənarına getmişdik, kiçik bir qonaq evində qalırdıq. Axşamlar sakit keçirdi, valideynlərim tez yatırdı, mən isə eyvanda oturub dalğaların səsinə qulaq asırdım. Bir axşam telefonumu əlimə aldım, sadəcə vaxt keçirmək üçün. Bilmirəm necə oldu, amma barmaqlarım öz-özünə nəsə yazdı, sonra ekranda elə bir səhifə açıldı ki, bir müddət baxıb qaldım. Qonaq evinin interneti zəif idi, ona görə düşündüm ki, bəlkə tətbiq şəklində daha rahat olar. Elə həmin an axtardım və mostbet yukle ios variantı qarşıma çıxdı. Yükləmədim, sadəcə baxdım, oxudum, nə olduğunu anlamağa çalışdım. O gecə heç nə etmədim, amma beynimdə bir sual qaldı – bəs bu nədir, necə işləyir?
Sumqayıta qayıtdıqdan sonra həmin sual məni buraxmadı. Dərs ilinin başlamasına hələ iki həftə var idi, mən də evdə oturub nəsə etmək istəyirdim. Bir gün səhər qəhvəmi alıb telefonu əlimə götürdüm və bu dəfə qərar verdim ki, o iOS tətbiqini yükləyim. Yükləmə prosesi sadə idi, heç bir çətinlik olmadı. Açanda gördüm ki, hər şey aydın və səliqəli düzülüb, hər oyunun öz bölməsi var, qaydalar izah olunub. Mən ilk dəfə belə bir şeyə baxırdım və gözlədiyimdən tamamilə fərqli idi. Düşünürdüm ki, hər şey qarma-qarışıq olacaq, amma yox – hər şey öz yerində idi. Bir neçə gün sadəcə izlədim, oxudum, heç nəyə toxunmadım. Sonra özümə dedim ki, bəlkə kiçik bir sınaq edim, nə olacaq ki? On beş manat ayırdım, bu, mənim üçün elə bir məbləğ deyildi ki, itsəm də narahat olum. Bir oyun seçdim, sadə görünürdü. Başladım. İlk cəhd uğursuz oldu, ikinci də. Üçüncüdə isə ekranda nəsə dəyişdi – rəqəmlər artmağa başladı və mən oturduğum yerdə donub qaldım. Bu, böyük bir məbləğ deyildi, amma hiss elə idi ki, sanki içimdə bir qığılcım yandı.
O an anladım ki, məsələ pulda deyil – məsələ o gözləntidədir, o "bəs indi nə olacaq?" sualındadır. Həmin günən sonra axşamlarım dəyişdi. Dərslərdən gəlirdim, yemək hazırlayırdım, sonra oturub bir-iki saat oynayırdım. Çox da ciddi yanaşmırdım, sadəcə günün yükünü boşaltmaq üçün bir yol idi. Bəzən udurdum, bəzən itirirdim, amma heç vaxt məbləği artırmadım. Özümə söz vermişdim: nə qədər ki, bu, əyləncədir, davam edir; nə vaxt ki, stressə çevrilir, dayandırıram. Bu yanaşma məni qorudu. Bir dəfə elə oldu ki, ard-arda üç gün uduzdum və içimdə o tanış əsəbilik yarandı. Dərhal telefonu kənara qoydum, bir gün heç açmadım. Ertəsi gün sakit başla yenidən oturdum və hər şey öz axarına düşdü. Mostbet brendi mənim üçün sadəcə bir tətbiq deyil – bu, özümü idarə etməyi öyrəndiyim bir meydan oldu. Hər dəfə oturanda bilirəm ki, qarşımda həm əyləncə, həm də bir sınaq var. Əsas odur ki, həddini biləsən və özünü itirməyəsən.
Ən yaddaqalan an isə oktyabr ayında baş verdi. Kiçik qardaşımın universitetə qəbul olması münasibətilə ona yaxşı bir hədiyyə almaq istəyirdim, amma müəllim maaşı ilə bu, o qədər də asan deyildi. Bir axşam oturub oynayarkən kiçik-kiçik uduşlar yığdım, sonra bir az daha, sonra bir az daha. Sonda elə bir məbləğ oldu ki, həm ona istədiyi noutbuku aldım, həm də kiçik bir ailə ziyafəti təşkil etdim. Qardaşım hədiyyəni açanda üzündəki o təbəssümü görəndə boğazım düyünləndi. O an anladım ki, bəzən kiçik bir şans böyük bir xatirəyə çevrilir. Təbii ki, bunu heç kimə danışmadım – nə valideynlərimə, nə də həmkarlarıma. Çünki bizim cəmiyyətdə belə şeyləri açıq danışmaq hələ də çətindir, insanlar dərhal yanlış başa düşürlər. Amma mənim üçün bu, şəxsi bir hekayədir, şəxsi bir qələbədir. Həmin gecə mostbet yukle ios səhifəsini açıb oturdum və sadəcə güldüm – həyatda bəzən ən gözlənilməz yerlərdən kiçik sevinclər gəlir.
İndi geriyə baxanda o dəniz kənarındakı axşama minnətdaram. Bəlkə də həmin gecə telefonu qaldırmasaydım, indiyə qədər də heç nə dəyişməyəcəkdi. Həyatımda böyük bir inqilab olmadı, amma kiçik bir rəng qatıldı. Axşamlarım artıq o qədər də boz deyil. Bəzən oturub oynayıram, bəzən sadəcə baxıram, bəzən də heç açmıram. Əsas olan odur ki, mən idarə edirəm, oyun məni idarə etmir. Əgər siz də bir gün bu yola baş qoysanız, mənim ən böyük məsləhətim budur: özünüzü əvvəlcədən tanıyın, həddinizi bilin və heç vaxt "bir dəfə də" deyib həmin həddi aşmayın. Çünki ən böyük uduş – sabah da gülə bilməkdir. Mən bunu öz təcrübəmdən öyrəndim və indi gülümsəyərək xatırlayıram.
Sumqayıta qayıtdıqdan sonra həmin sual məni buraxmadı. Dərs ilinin başlamasına hələ iki həftə var idi, mən də evdə oturub nəsə etmək istəyirdim. Bir gün səhər qəhvəmi alıb telefonu əlimə götürdüm və bu dəfə qərar verdim ki, o iOS tətbiqini yükləyim. Yükləmə prosesi sadə idi, heç bir çətinlik olmadı. Açanda gördüm ki, hər şey aydın və səliqəli düzülüb, hər oyunun öz bölməsi var, qaydalar izah olunub. Mən ilk dəfə belə bir şeyə baxırdım və gözlədiyimdən tamamilə fərqli idi. Düşünürdüm ki, hər şey qarma-qarışıq olacaq, amma yox – hər şey öz yerində idi. Bir neçə gün sadəcə izlədim, oxudum, heç nəyə toxunmadım. Sonra özümə dedim ki, bəlkə kiçik bir sınaq edim, nə olacaq ki? On beş manat ayırdım, bu, mənim üçün elə bir məbləğ deyildi ki, itsəm də narahat olum. Bir oyun seçdim, sadə görünürdü. Başladım. İlk cəhd uğursuz oldu, ikinci də. Üçüncüdə isə ekranda nəsə dəyişdi – rəqəmlər artmağa başladı və mən oturduğum yerdə donub qaldım. Bu, böyük bir məbləğ deyildi, amma hiss elə idi ki, sanki içimdə bir qığılcım yandı.
O an anladım ki, məsələ pulda deyil – məsələ o gözləntidədir, o "bəs indi nə olacaq?" sualındadır. Həmin günən sonra axşamlarım dəyişdi. Dərslərdən gəlirdim, yemək hazırlayırdım, sonra oturub bir-iki saat oynayırdım. Çox da ciddi yanaşmırdım, sadəcə günün yükünü boşaltmaq üçün bir yol idi. Bəzən udurdum, bəzən itirirdim, amma heç vaxt məbləği artırmadım. Özümə söz vermişdim: nə qədər ki, bu, əyləncədir, davam edir; nə vaxt ki, stressə çevrilir, dayandırıram. Bu yanaşma məni qorudu. Bir dəfə elə oldu ki, ard-arda üç gün uduzdum və içimdə o tanış əsəbilik yarandı. Dərhal telefonu kənara qoydum, bir gün heç açmadım. Ertəsi gün sakit başla yenidən oturdum və hər şey öz axarına düşdü. Mostbet brendi mənim üçün sadəcə bir tətbiq deyil – bu, özümü idarə etməyi öyrəndiyim bir meydan oldu. Hər dəfə oturanda bilirəm ki, qarşımda həm əyləncə, həm də bir sınaq var. Əsas odur ki, həddini biləsən və özünü itirməyəsən.
Ən yaddaqalan an isə oktyabr ayında baş verdi. Kiçik qardaşımın universitetə qəbul olması münasibətilə ona yaxşı bir hədiyyə almaq istəyirdim, amma müəllim maaşı ilə bu, o qədər də asan deyildi. Bir axşam oturub oynayarkən kiçik-kiçik uduşlar yığdım, sonra bir az daha, sonra bir az daha. Sonda elə bir məbləğ oldu ki, həm ona istədiyi noutbuku aldım, həm də kiçik bir ailə ziyafəti təşkil etdim. Qardaşım hədiyyəni açanda üzündəki o təbəssümü görəndə boğazım düyünləndi. O an anladım ki, bəzən kiçik bir şans böyük bir xatirəyə çevrilir. Təbii ki, bunu heç kimə danışmadım – nə valideynlərimə, nə də həmkarlarıma. Çünki bizim cəmiyyətdə belə şeyləri açıq danışmaq hələ də çətindir, insanlar dərhal yanlış başa düşürlər. Amma mənim üçün bu, şəxsi bir hekayədir, şəxsi bir qələbədir. Həmin gecə mostbet yukle ios səhifəsini açıb oturdum və sadəcə güldüm – həyatda bəzən ən gözlənilməz yerlərdən kiçik sevinclər gəlir.
İndi geriyə baxanda o dəniz kənarındakı axşama minnətdaram. Bəlkə də həmin gecə telefonu qaldırmasaydım, indiyə qədər də heç nə dəyişməyəcəkdi. Həyatımda böyük bir inqilab olmadı, amma kiçik bir rəng qatıldı. Axşamlarım artıq o qədər də boz deyil. Bəzən oturub oynayıram, bəzən sadəcə baxıram, bəzən də heç açmıram. Əsas olan odur ki, mən idarə edirəm, oyun məni idarə etmir. Əgər siz də bir gün bu yola baş qoysanız, mənim ən böyük məsləhətim budur: özünüzü əvvəlcədən tanıyın, həddinizi bilin və heç vaxt "bir dəfə də" deyib həmin həddi aşmayın. Çünki ən böyük uduş – sabah da gülə bilməkdir. Mən bunu öz təcrübəmdən öyrəndim və indi gülümsəyərək xatırlayıram.