3 hours ago
Həmin səfər mənim üçün hər şey idi. Üç aydır planlaşdırırdıq, yoldaşlarımla birlikdə dağlara, Quba tərəflərə getməyi qərara almışdıq. Çantalar yığılmış, avtomobil yoxlanılmış, hətta yemək siyahısı belə hazırlanmışdı. Səhər tezdən yola düşəcəkdik, günəş çıxmamış yola çıxmaq üçün saat altıda oyanmalıydım. Amma o gecə yuxum gəlmədi. Elə bil içimdə bir xəbərdarlıq vardı, ya da bəlkə də sadəcə həyəcan. Saat gecə yarısını keçəndə telefonuma baxdım – yoldaşlardan biri mesaj atmışdı: "Səhər yağış olacaq deyə bilərlər, amma biz gedirik." Güldüm. Niyə dayansın ki, yağış? Biz sərt adamlarıq. Amma saat üçdə oyanıb pəncərədən baxanda gördüm ki, səma sanki dağılmışdı. O qədər şiddətli yağış yağırdı ki, çölə baxmaq belə qorxulu idi. Dərhal yoldaşlara zəng vurdum. Onlar da artıq oyanmışdılar. Bir neçə dəqiqəlik müzakirədən sonra qərar verdik: səfər təxirə salınır. Həmin an içimdə elə bir boşluq yarandı ki, təsvir edə bilmərəm. Bütün həftə boyu saydığım günlər, hazırlıqlar, sevinc – hamısı birdən yox oldu. Evdə təkbaşına qaldım, çünki yoldaşlarım da öz evlərinə çəkildilər. Hava o qədər pis idi ki, çölə çıxmaq ağlıma belə gəlmirdi. Oturdum kresloya, pəncərədən baxıram, düşünürəm: "İndi mən bu boş günü necə dolduracağam?" Heç bir planım, heç bir istəyim yox idi. Bu, mənim üçün əsl zərbə idi, çünki mən planlı insanam, hər şey öncədən təşkil olunmalıdır. Amma təbiət öz qaydalarını qoydu, mən isə təslim oldum. O an telefonumda gəzərkən birdən bir reklam gözümə çarpdı. Elə bir reklam idi ki, çox rəngli, çox dinamik, məni cəlb etdi. Və mən hiss etdim ki, bəlkə də bu, göydən düşən bir işarədir. Ən azından vaxtımı sərfəli keçirmək üçün bir fürsət.
Həmin reklama baxıb mən özümə dedim: "Bəs niyə də yox?" Axı evdəyəm, pulsuzam, heç bir öhdəliyim yoxdur. Mən indiyə qədər bu cür şeylərə şübhə ilə yanaşırdım. Düşünürdüm ki, bu, ya pul itkisidir, ya da vaxt itkisidir. Amma o gün mən o qədər məyus idim ki, artıq heç nə itirməyə qorxum yox idi. Sadəcə olaraq maraq üçün həmin linkə tıkladım. Səhifə açıldı, rəngarəng dünya məni içəri çağırdı. Mən bir az tərəddüd etdim, amma sonra düşündüm ki, bu gün hər şeyimi itirmişəmsə, daha nə itirə bilərəm? Təbii ki, mən böyük məbləğlərlə oynamaq fikrində deyildim. Sadəcə beş manat, on manat – o qədər ki, əhvalımı dəyişsin, ya da ən azından ağlımı başqa işə yönəltsin. Nə etdiyimi bilmirdim, amma maraqlı idi. Bu mənə yeni bir oyuncaq almış uşaq kimi gəlirdi. Mən ekranda olan bütün düymələri araşdırdım, bütün menyuları, bütün bölmələri. Bu, mənim üçün bir növ kəşf idi, çünki mən bu dünyaya tamamilə yad idim. Amma bu yadlıq qorxulu deyil, həyəcanverici idi. Sanki mən bir labirintə girmişdim, amma çıxmaq istəmirəm. Çünki bu labirintdə hər döngədə yeni bir şey var, hər küncdə bir sürpriz gizlənir. Mən başladım kiçik oyunlardan, sadə olanlardan. Elə bil uşaq vaxtı ilk dəfə velosiped sürməyi öyrənirdim – yıxılırdım, qalxırdım, amma dayanmırdım. Bu, mənə o qədər zövq verdi ki, günün birinci yarısı tez qaçıb getdi. Artıq yağışa, ləğv olunmuş səfərə, heç nəyə əhəmiyyət vermirdim. Mən tamamilə başqa bir aləmə keçmişdim.
Günorta yaxın olanda mən bir qərar verdim ki, daha ciddi bir şey sınayım. Amma bu qərar düşünülmüşdü. Mən bütün rəqəmləri, şərtləri, qaydaları öyrənmişdim. Bu mənə hər hansı bir iş görüşü kimi gəlirdi – məlumat toplayırsan, təhlil edirsən, sonra hərəkət edirsən. Və mən hərəkət etdim. Bu dəfə bir az daha böyük məbləğ qoydum, amma yenə də mənim üçün əhəmiyyətsiz idi. Çünki əvvəlcədən özümə söz vermişdim: "Bu oyun səni idarə etməməlidir, sən onu idarə etməlisən." Və bu düşüncə mənə inam verdi. Mən oynadım, oynadım, oynadım... Uduşlar, itkilər bir-birini əvəz edirdi, amma mənim əhvalım heç aşağı düşmürdü. Əksinə, hər itkidən sonra daha həvəslə davam edirdim, çünki bilirdim ki, bu oyunun bir hissəsidir. Birdən, elə bir anda, ardıcıl üç uduş gəldi. Bu uduşlar o qədər böyük deyildi, amma mənim üçün əhəmiyyətli idi. Çünki bu, mənim yanaşmamın düzgün olduğunu sübut edirdi. Mən qışqıra bilərdim sevincdən, amma tək idim. Sadəcə güldüm və stəkanı götürüb qəhvə içdim. O an hiss etdim ki, bu, səfərdən daha yaxşı oldu. Səfərdə yağışda islanacaqdım, yolda qalacaqdım, bəlkə də soyuqdəymə tutacaqdım. Amma burada, evimin istiliyində, rahat kresloda, mən tamamilə təhlükəsiz idim. Üstəlik, bu mənə elə bir enerji verdi ki, sanki batareyam ikiqat dolmuşdu. Artıq səfərin ləğvinə peşman deyildim. Əksinə, minnətdar idim bu yağışa, bu planların dağılmasına, çünki onlar məni bu yeni təcrübəyə gətirdi. Mən başa düşdüm ki, həyatda hər şey bir səbəbdən baş verir. Bəzən gözlədiyin gözəl şey ləğv olunur ki, sən daha yaxşı bir şey tapa biləsən. Bu gün mən o yaxşı şeyi tapdım – öz daxili rahatlığımı.
Günortadan sonra mən artıq o qədər rahat idim ki, başqa oyunlara da baxmağa başladım. Bu oyunlar müxtəlif idi – bəziləri sürətli, bəziləri yavaş, bəziləri strateji, bəziləri isə tamamilə şansa bağlı. Mən hər birini sınadım, çünki maraq məni idarə edirdi. Və bu maraq məni heç vaxt aldatmadı. Hər oyunda bir şey öyrənir, hər uduşda bir şey hiss edirdim. Bu, mənim üçün bir məktəb idi – həyatın kiçik bir modeli. Bu modeldə sən qərar verirsən, öz seçimini edirsən, nəticəni qəbul edirsən. Və bu proses insanı böyüdür, gücləndirir. Mən bu günü özüm üçün kəşf günü adlandırdım. Çünki mən təkcə oyunu deyil, özümü də kəşf etdim. Mən gördüm ki, mən çevik insanam, mən yeni şərtlərə uyğunlaşa bilirəm, mən qorxmadan irəli gedə bilirəm. Bu, mənim üçün ən böyük qazanc idi. Axşama yaxın mən artıq oyunu dayandırıb düşünməyə başladım ki, bu təcrübəni necə qiymətləndirə bilərəm. Mən qərara gəldim ki, hər həftə sonu bir saat vaxt ayırıb bu cür oyunlar oynayacağam. Amma yenə də eyni qayda ilə – nəzarət, intizam, əyləncə. Bu üç prinsip mənim üçün əsas oldu. Mən özümə söz verdim ki, heç vaxt uduşun dalınca düşməyəcəyəm, heç vaxt itkidən qorxmayacağam. Çünki bu oyunun mənası uduşda deyil, prosesdədir. Və bu proses mənə həyatda bir çox şeyi öyrətdi. Məsələn, səbr etməyi, gözləməyi, doğru anı seçməyi. Bəlkə də bu, çox ciddi səslənir, amma həqiqətdir. Bu gün mən hər şeydən əvvəl özümü qazandım.
Həmin gün gecə yatanda, yatağıma uzanıb tavanı seyr edərək düşündüm ki, bu gün necə başladı? Kədərlə, məyusluqla, gözlənilməz bir dönüşlə. Amma necə bitdi? Sevinclə, rahatlıqla, yeni bir kəşflə. Bu, mənə bir daha sübut etdi ki, heç vaxt ümidsizliyə qapılmamalısan. Çünki hər çətinlikdə, hər uğursuzluqda bir fürsət gizlənir. Sadəcə onu görmək lazımdır. Və mən o fürsəti gördüm. O gündən sonra mən tez-tez dostlarıma deyirəm ki, əgər bir gün planlarınız dağılıbsa, narahat olmayın – bəlkə də bu, daha gözəl bir şeyin başlanğıcıdır. Onlara bu hekayəni danışanda mən həmişə təbəssüm edirəm, çünki bu, mənim şəxsi kiçik qələbə hekayəmdir. Və bu hekayədə heç kəs yoxdur, sadəcə mən varam, mənim qərarım, mənim cəsarətim. Mən o gün özümə inandım, öz gücümə, öz şansıma. Və bu inamı heç vaxt itirməyəcəyəm. O axşam mən baixar mostbet saytının bir hissəsi idim, amma bu, sadəcə bir detaldır. Əsas odur ki, mən orada özümü tapdım, öz daxili səsimi eşitdim, öz yolumu seçdim. Bu yol məni nəyə aparacaq, bilmirəm, amma bilirəm ki, mən hazıram. Hazıram yeni sınaqlara, yeni oyunlara, yeni qələbələrə. Çünki indi mən bilirəm ki, həyatda ən vacib qələbə öz qorxularına qalib gəlməkdir. Və mən bu qələbəni qazandım.
Bir neçə gün sonra həmin yoldaşlarla görüşəndə səfəri xatırladıq. Onlar hələ də məyus idilər ki, o səfər baş tutmadı. Amma mən gülüb dedim: "Əgər o səfər baş tutsaydı, mən bu gün sizə danışacağım hekayəni heç vaxt bilməzdim." Onlar təəccüblə mənə baxdılar, mən isə qısaca baş verənləri danışdım. Bəziləri güldü, bəziləri şübhə ilə yanaşdı, amma mənə əhəmiyyət vermədi. Çünki bu, mənim təcrübəmdir, mənim həqiqətimdir. Və bu həqiqət məni xoşbəxt edir. Mən artıq o səfərə görə kədərlənmirəm, çünki bilirəm ki, bəlkə də gələn həftə daha yaxşı səfər olacaq, ya da bəlkə də daha yaxşı oyun olacaq. Həyat davam edir, dönüşlər davam edir. Əsas odur ki, biz bu dönüşlərdə itməyək, özümüzü tapaq. Mən özümü tapdım. Və bu, mənim ən böyük qazancımdır. Bu hekayəni yazarkən yenidən yaşadım o günü, hiss etdim o sevinci, o rahatlığı. Və ürəyimdə minnətdarlıq doldu – bu yeni təcrübəyə, bu yeni kəşfə, bu yeni mənə. Mənim üçün hər bir gün yeni bir səhifədir, hər bir səhifə isə yeni bir hekayədir. Və mən bu hekayələri yazmağa hazıram. Çünki həyat, əslində, ən gözəl oyundur. Və mən bu oyunun qaydalarını öyrəndim. İndi isə oynamaq istəyirəm.
Həmin reklama baxıb mən özümə dedim: "Bəs niyə də yox?" Axı evdəyəm, pulsuzam, heç bir öhdəliyim yoxdur. Mən indiyə qədər bu cür şeylərə şübhə ilə yanaşırdım. Düşünürdüm ki, bu, ya pul itkisidir, ya da vaxt itkisidir. Amma o gün mən o qədər məyus idim ki, artıq heç nə itirməyə qorxum yox idi. Sadəcə olaraq maraq üçün həmin linkə tıkladım. Səhifə açıldı, rəngarəng dünya məni içəri çağırdı. Mən bir az tərəddüd etdim, amma sonra düşündüm ki, bu gün hər şeyimi itirmişəmsə, daha nə itirə bilərəm? Təbii ki, mən böyük məbləğlərlə oynamaq fikrində deyildim. Sadəcə beş manat, on manat – o qədər ki, əhvalımı dəyişsin, ya da ən azından ağlımı başqa işə yönəltsin. Nə etdiyimi bilmirdim, amma maraqlı idi. Bu mənə yeni bir oyuncaq almış uşaq kimi gəlirdi. Mən ekranda olan bütün düymələri araşdırdım, bütün menyuları, bütün bölmələri. Bu, mənim üçün bir növ kəşf idi, çünki mən bu dünyaya tamamilə yad idim. Amma bu yadlıq qorxulu deyil, həyəcanverici idi. Sanki mən bir labirintə girmişdim, amma çıxmaq istəmirəm. Çünki bu labirintdə hər döngədə yeni bir şey var, hər küncdə bir sürpriz gizlənir. Mən başladım kiçik oyunlardan, sadə olanlardan. Elə bil uşaq vaxtı ilk dəfə velosiped sürməyi öyrənirdim – yıxılırdım, qalxırdım, amma dayanmırdım. Bu, mənə o qədər zövq verdi ki, günün birinci yarısı tez qaçıb getdi. Artıq yağışa, ləğv olunmuş səfərə, heç nəyə əhəmiyyət vermirdim. Mən tamamilə başqa bir aləmə keçmişdim.
Günorta yaxın olanda mən bir qərar verdim ki, daha ciddi bir şey sınayım. Amma bu qərar düşünülmüşdü. Mən bütün rəqəmləri, şərtləri, qaydaları öyrənmişdim. Bu mənə hər hansı bir iş görüşü kimi gəlirdi – məlumat toplayırsan, təhlil edirsən, sonra hərəkət edirsən. Və mən hərəkət etdim. Bu dəfə bir az daha böyük məbləğ qoydum, amma yenə də mənim üçün əhəmiyyətsiz idi. Çünki əvvəlcədən özümə söz vermişdim: "Bu oyun səni idarə etməməlidir, sən onu idarə etməlisən." Və bu düşüncə mənə inam verdi. Mən oynadım, oynadım, oynadım... Uduşlar, itkilər bir-birini əvəz edirdi, amma mənim əhvalım heç aşağı düşmürdü. Əksinə, hər itkidən sonra daha həvəslə davam edirdim, çünki bilirdim ki, bu oyunun bir hissəsidir. Birdən, elə bir anda, ardıcıl üç uduş gəldi. Bu uduşlar o qədər böyük deyildi, amma mənim üçün əhəmiyyətli idi. Çünki bu, mənim yanaşmamın düzgün olduğunu sübut edirdi. Mən qışqıra bilərdim sevincdən, amma tək idim. Sadəcə güldüm və stəkanı götürüb qəhvə içdim. O an hiss etdim ki, bu, səfərdən daha yaxşı oldu. Səfərdə yağışda islanacaqdım, yolda qalacaqdım, bəlkə də soyuqdəymə tutacaqdım. Amma burada, evimin istiliyində, rahat kresloda, mən tamamilə təhlükəsiz idim. Üstəlik, bu mənə elə bir enerji verdi ki, sanki batareyam ikiqat dolmuşdu. Artıq səfərin ləğvinə peşman deyildim. Əksinə, minnətdar idim bu yağışa, bu planların dağılmasına, çünki onlar məni bu yeni təcrübəyə gətirdi. Mən başa düşdüm ki, həyatda hər şey bir səbəbdən baş verir. Bəzən gözlədiyin gözəl şey ləğv olunur ki, sən daha yaxşı bir şey tapa biləsən. Bu gün mən o yaxşı şeyi tapdım – öz daxili rahatlığımı.
Günortadan sonra mən artıq o qədər rahat idim ki, başqa oyunlara da baxmağa başladım. Bu oyunlar müxtəlif idi – bəziləri sürətli, bəziləri yavaş, bəziləri strateji, bəziləri isə tamamilə şansa bağlı. Mən hər birini sınadım, çünki maraq məni idarə edirdi. Və bu maraq məni heç vaxt aldatmadı. Hər oyunda bir şey öyrənir, hər uduşda bir şey hiss edirdim. Bu, mənim üçün bir məktəb idi – həyatın kiçik bir modeli. Bu modeldə sən qərar verirsən, öz seçimini edirsən, nəticəni qəbul edirsən. Və bu proses insanı böyüdür, gücləndirir. Mən bu günü özüm üçün kəşf günü adlandırdım. Çünki mən təkcə oyunu deyil, özümü də kəşf etdim. Mən gördüm ki, mən çevik insanam, mən yeni şərtlərə uyğunlaşa bilirəm, mən qorxmadan irəli gedə bilirəm. Bu, mənim üçün ən böyük qazanc idi. Axşama yaxın mən artıq oyunu dayandırıb düşünməyə başladım ki, bu təcrübəni necə qiymətləndirə bilərəm. Mən qərara gəldim ki, hər həftə sonu bir saat vaxt ayırıb bu cür oyunlar oynayacağam. Amma yenə də eyni qayda ilə – nəzarət, intizam, əyləncə. Bu üç prinsip mənim üçün əsas oldu. Mən özümə söz verdim ki, heç vaxt uduşun dalınca düşməyəcəyəm, heç vaxt itkidən qorxmayacağam. Çünki bu oyunun mənası uduşda deyil, prosesdədir. Və bu proses mənə həyatda bir çox şeyi öyrətdi. Məsələn, səbr etməyi, gözləməyi, doğru anı seçməyi. Bəlkə də bu, çox ciddi səslənir, amma həqiqətdir. Bu gün mən hər şeydən əvvəl özümü qazandım.
Həmin gün gecə yatanda, yatağıma uzanıb tavanı seyr edərək düşündüm ki, bu gün necə başladı? Kədərlə, məyusluqla, gözlənilməz bir dönüşlə. Amma necə bitdi? Sevinclə, rahatlıqla, yeni bir kəşflə. Bu, mənə bir daha sübut etdi ki, heç vaxt ümidsizliyə qapılmamalısan. Çünki hər çətinlikdə, hər uğursuzluqda bir fürsət gizlənir. Sadəcə onu görmək lazımdır. Və mən o fürsəti gördüm. O gündən sonra mən tez-tez dostlarıma deyirəm ki, əgər bir gün planlarınız dağılıbsa, narahat olmayın – bəlkə də bu, daha gözəl bir şeyin başlanğıcıdır. Onlara bu hekayəni danışanda mən həmişə təbəssüm edirəm, çünki bu, mənim şəxsi kiçik qələbə hekayəmdir. Və bu hekayədə heç kəs yoxdur, sadəcə mən varam, mənim qərarım, mənim cəsarətim. Mən o gün özümə inandım, öz gücümə, öz şansıma. Və bu inamı heç vaxt itirməyəcəyəm. O axşam mən baixar mostbet saytının bir hissəsi idim, amma bu, sadəcə bir detaldır. Əsas odur ki, mən orada özümü tapdım, öz daxili səsimi eşitdim, öz yolumu seçdim. Bu yol məni nəyə aparacaq, bilmirəm, amma bilirəm ki, mən hazıram. Hazıram yeni sınaqlara, yeni oyunlara, yeni qələbələrə. Çünki indi mən bilirəm ki, həyatda ən vacib qələbə öz qorxularına qalib gəlməkdir. Və mən bu qələbəni qazandım.
Bir neçə gün sonra həmin yoldaşlarla görüşəndə səfəri xatırladıq. Onlar hələ də məyus idilər ki, o səfər baş tutmadı. Amma mən gülüb dedim: "Əgər o səfər baş tutsaydı, mən bu gün sizə danışacağım hekayəni heç vaxt bilməzdim." Onlar təəccüblə mənə baxdılar, mən isə qısaca baş verənləri danışdım. Bəziləri güldü, bəziləri şübhə ilə yanaşdı, amma mənə əhəmiyyət vermədi. Çünki bu, mənim təcrübəmdir, mənim həqiqətimdir. Və bu həqiqət məni xoşbəxt edir. Mən artıq o səfərə görə kədərlənmirəm, çünki bilirəm ki, bəlkə də gələn həftə daha yaxşı səfər olacaq, ya da bəlkə də daha yaxşı oyun olacaq. Həyat davam edir, dönüşlər davam edir. Əsas odur ki, biz bu dönüşlərdə itməyək, özümüzü tapaq. Mən özümü tapdım. Və bu, mənim ən böyük qazancımdır. Bu hekayəni yazarkən yenidən yaşadım o günü, hiss etdim o sevinci, o rahatlığı. Və ürəyimdə minnətdarlıq doldu – bu yeni təcrübəyə, bu yeni kəşfə, bu yeni mənə. Mənim üçün hər bir gün yeni bir səhifədir, hər bir səhifə isə yeni bir hekayədir. Və mən bu hekayələri yazmağa hazıram. Çünki həyat, əslində, ən gözəl oyundur. Və mən bu oyunun qaydalarını öyrəndim. İndi isə oynamaq istəyirəm.