Yesterday, 12:24 PM
Mən yük maşını sürücüsüyəm. İyirmi ildir bu yollardayam. Türkiyə, Gürcüstan, Rusiya, İran - hara deyəsən getmişəm. Yollar mənim evimdir, kabinə mənim yatağım. Həftələrlə evdə olmuram, ailəmi az görürəm, uşaqlar mənsiz böyüyür. Amma nə edək, iş belədir. Pul qazanmaq üçün bu yolları qət etmək lazımdır. Qış-yay, isti-soyuq, fərq etməz. Sükan arxasında olmalısan.
O gecə də adi bir gecə idi. Tiflis yolunda idim, dağlardan keçirdim. Qar yağırdı, yol buz bağlamışdı. Maşın ağır, yük ağır, getmək çətin. Saat gecə ikiyə yaxınlaşırdı, gözlərim yanırdı, yorğunluq canımdaydı. Bir yerdə dayandım, maşını kənara çəkdim. Bir az dincim, dedim. Mühərriki söndürdüm, kabinədə sakitlik. Çöldə qar yağır, külək əsir, amma içəridə isti. Çay termusda isti idi, bir fincan doldurdum. Siqaret yandırdım, pəncərədən çölə baxdım. Qaranlıq, ağaclar, yol. Heç nə yox idi.
Telefonu götürdüm, internettə girdim. Bir xəbər oxudum, bir video izlədim, sonra sosial şəbəkələrə baxdım. Dostlardan biri yazmışdı: "mostbet for mobile, telefon üçün çox rahatdır". Nə olduğunu bilmirdim, amma maraqlandım. Linkə toxundum, proqram yükləndi. Açdım, baxdım - oyunlar, rənglər, işıqlar. Yorğun gözlərə dincələn kimi gəldi. Qeydiyyatdan keçdim. Adım, soyadım, nömrəm. Hamısı bir neçə dəqiqə çəkdi.
İçəri girdim. O qədər oyun var idi ki, seçə bilmirdim. Slotlar, ruletka, poker, blackjack. Bəzilərində hindular, bəzilərində Misir piramidaları, bəzilərində kosmos. Mən isə dağ başında, yük maşınının içində, qar fırtınasının ortasında oturmuşdum. Bəlkə də buna görə bu oyunlar mənə daha maraqlı gəldi. Gerçək dünya qar və soyuq idi, bu dünya isə rəngarəng və isti.
Bir müddət sadəcə gezindim, qaydaları oxudum. Sonra qərar verdim ki, bir az pul yatırım. Cüzdanımda nə qədər olduğunu dəqiq bilmirdim, amma təxminən 100 manat var idi. 20 manat ayırdım, kartı bağladım, yatırdım. Hansı oyunu seçəcəyimi bilmirdim. Birdən bir oyun gördüm - "Book of Dead" adlı bir oyun. Misir mövzusu, fironlar, qızıl sarkofaqlar. Adını eşitmişdim, məşhur oyundur deyirdilər. Başladım oynamağa.
Kiçik məbləğlər qoyurdum, 50 qəpik, 1 manat. Bir neçə dəfə uddum, bir neçə dəfə uduzdum. Heç nə, adi hal. Amma maraqlı idi, vaxt keçirdi. Yorğunluq unudulmuşdu, gözlərim ekranda idi. Çöldə qar yağır, külək əsir, mən isə Misir fironlarının arasında idim. Qəribə hiss idi.
Bir saat belə keçdi. Artıq 20 manatdan 15 manat qalmışdı. Dedim, qoy son bir oyun oynayım, sonra yatım. Sonuncu dəfə düyməyə toxundum. Simvollar fırlanmağa başladı. Və birdən - üç kitab simvolu. Bonus oyunu. Mən nə olduğunu anlamadım əvvəl. Sonra ekranda xüsusi bir simvol seçildi, genişlənməyə başladı. Bir dəfə, iki dəfə, üç dəfə. Hər dəfə genişlənəndə pul gəlirdi. Sayğac yuxarı qalxırdı. 50 manat, 100 manat, 150 manat, 200 manat.
Ürəyim döyünməyə başladı. Gözlərimə inanmırdım. 250 manat, 300 manat. Bonus oyunu davam edirdi. 350 manat, 400 manat. Nəfəsim kəsildi. 450 manat, 500 manat. Və dayandı. 520 manat.
Oturduğum yerdə donub qaldım. Fincan əlimdə yerə düşdü, çay töküldü. Əhəmiyyəti yox idi. 520 manat. Mənim bir həftəlik işim. Bir oyunda, bir neçə dəqiqə ərzində. Gülməyə başladım. Səssizcə, təkbaşına, yük maşınının kabinəsində. Çöldə qar, külək, qaranlıq. İçəridə mən və 520 manat. Sonra dərhal çıxarış etdim. Pul kartıma düşənə qədər gözlədim. Gələn kimi telefonu yerə qoydum, oturacağı uzatdım, yatdım. Elə bil maşın mühərriki sönmüşdü, bütün bədənim rahatladı.
Səhər oyandım. Günəş çıxmışdı, qar dayanmışdı, yol açılmışdı. Maşını işə saldım, yola düzəldim. Sürürdüm və gülümsəyirdim. Heç kimə demədim. Nə ailəmə, nə dostlara. Öz sirrim qaldı. Amma içimdə bir istilik var idi. Sanki taleyin mənə verdiyi kiçik bir hədiyyə.
O pulla nə etdim? Evə gedəndə uşaqlara hədiyyə aldım. Oğlana oyuncaq maşın, qıza bir kukla. Arvadıma qızıl sirğa götürdüm, çoxdan istəyirdi. Özümə də yeni bir telefon aldım, köhnəsi tamam köhnəlmişdi. Qalanı ilə maşına bir neçə təmirlik şey aldım, yolda hər şey lazım ola bilər.
Sonra bir neçə dəfə də oynadım. Bəzən yolda dayananda, bəzən gecələr yata bilməyəndə. Amma artıq daha təcrübəli idim, daha sakit idim. Bilirdim ki, hər gecə belə olmur. Amma o gecəni heç vaxt unutmayacağam. Qar, dağ, yük maşını və o Misir kitabları. İndi də bəzən o yoldan keçəndə, o yerə çatanda gülümsəyirəm. Kimsə bilmir, amma mən bilirəm.
Dostlara da demişdim bu proqramdan. Dəmişdim: "mostbet for mobile, telefon üçün yükləyin, baxın". Bəziləri yüklədi, bəziləri yükləmədi. Bəziləri uddu, bəziləri uduzdu. Mən də dedim: "Ehtiyatlı olun, hər gecə qar yağmır". Güldülər, başa düşdülər. Yollar çətindir, həyat çətindir. Bəzən kiçik bir sevinc lazımdır davam etmək üçün. O gecə o sevinc mənə gəldi. Və mən onu qəbul etdim.
İndi hələ də sürürəm. Türkiyə, Gürcüstan, Rusiya. Yollar, dağlar, gecələr. Amma bilirəm ki, harda olursa olsun, telefonumda bir dünya var. O dünyaya girəndə, bir az dincəlirəm, bir az əylənirəm. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Əsas odur ki, həyat davam edir. Maşın sürür, yollar bitmir. Və mən sükan arxasında, irəli baxıram. Çünki yollar gözləyir, yük gözləyir, iş gözləyir. Amma indi bilirəm ki, bəzən ən gözlənilməz yerdə, ən çətin anda, bir işıq görünə bilər. O işığı görmək üçün tək gözlərini açmaq lazımdır.
O gecə də adi bir gecə idi. Tiflis yolunda idim, dağlardan keçirdim. Qar yağırdı, yol buz bağlamışdı. Maşın ağır, yük ağır, getmək çətin. Saat gecə ikiyə yaxınlaşırdı, gözlərim yanırdı, yorğunluq canımdaydı. Bir yerdə dayandım, maşını kənara çəkdim. Bir az dincim, dedim. Mühərriki söndürdüm, kabinədə sakitlik. Çöldə qar yağır, külək əsir, amma içəridə isti. Çay termusda isti idi, bir fincan doldurdum. Siqaret yandırdım, pəncərədən çölə baxdım. Qaranlıq, ağaclar, yol. Heç nə yox idi.
Telefonu götürdüm, internettə girdim. Bir xəbər oxudum, bir video izlədim, sonra sosial şəbəkələrə baxdım. Dostlardan biri yazmışdı: "mostbet for mobile, telefon üçün çox rahatdır". Nə olduğunu bilmirdim, amma maraqlandım. Linkə toxundum, proqram yükləndi. Açdım, baxdım - oyunlar, rənglər, işıqlar. Yorğun gözlərə dincələn kimi gəldi. Qeydiyyatdan keçdim. Adım, soyadım, nömrəm. Hamısı bir neçə dəqiqə çəkdi.
İçəri girdim. O qədər oyun var idi ki, seçə bilmirdim. Slotlar, ruletka, poker, blackjack. Bəzilərində hindular, bəzilərində Misir piramidaları, bəzilərində kosmos. Mən isə dağ başında, yük maşınının içində, qar fırtınasının ortasında oturmuşdum. Bəlkə də buna görə bu oyunlar mənə daha maraqlı gəldi. Gerçək dünya qar və soyuq idi, bu dünya isə rəngarəng və isti.
Bir müddət sadəcə gezindim, qaydaları oxudum. Sonra qərar verdim ki, bir az pul yatırım. Cüzdanımda nə qədər olduğunu dəqiq bilmirdim, amma təxminən 100 manat var idi. 20 manat ayırdım, kartı bağladım, yatırdım. Hansı oyunu seçəcəyimi bilmirdim. Birdən bir oyun gördüm - "Book of Dead" adlı bir oyun. Misir mövzusu, fironlar, qızıl sarkofaqlar. Adını eşitmişdim, məşhur oyundur deyirdilər. Başladım oynamağa.
Kiçik məbləğlər qoyurdum, 50 qəpik, 1 manat. Bir neçə dəfə uddum, bir neçə dəfə uduzdum. Heç nə, adi hal. Amma maraqlı idi, vaxt keçirdi. Yorğunluq unudulmuşdu, gözlərim ekranda idi. Çöldə qar yağır, külək əsir, mən isə Misir fironlarının arasında idim. Qəribə hiss idi.
Bir saat belə keçdi. Artıq 20 manatdan 15 manat qalmışdı. Dedim, qoy son bir oyun oynayım, sonra yatım. Sonuncu dəfə düyməyə toxundum. Simvollar fırlanmağa başladı. Və birdən - üç kitab simvolu. Bonus oyunu. Mən nə olduğunu anlamadım əvvəl. Sonra ekranda xüsusi bir simvol seçildi, genişlənməyə başladı. Bir dəfə, iki dəfə, üç dəfə. Hər dəfə genişlənəndə pul gəlirdi. Sayğac yuxarı qalxırdı. 50 manat, 100 manat, 150 manat, 200 manat.
Ürəyim döyünməyə başladı. Gözlərimə inanmırdım. 250 manat, 300 manat. Bonus oyunu davam edirdi. 350 manat, 400 manat. Nəfəsim kəsildi. 450 manat, 500 manat. Və dayandı. 520 manat.
Oturduğum yerdə donub qaldım. Fincan əlimdə yerə düşdü, çay töküldü. Əhəmiyyəti yox idi. 520 manat. Mənim bir həftəlik işim. Bir oyunda, bir neçə dəqiqə ərzində. Gülməyə başladım. Səssizcə, təkbaşına, yük maşınının kabinəsində. Çöldə qar, külək, qaranlıq. İçəridə mən və 520 manat. Sonra dərhal çıxarış etdim. Pul kartıma düşənə qədər gözlədim. Gələn kimi telefonu yerə qoydum, oturacağı uzatdım, yatdım. Elə bil maşın mühərriki sönmüşdü, bütün bədənim rahatladı.
Səhər oyandım. Günəş çıxmışdı, qar dayanmışdı, yol açılmışdı. Maşını işə saldım, yola düzəldim. Sürürdüm və gülümsəyirdim. Heç kimə demədim. Nə ailəmə, nə dostlara. Öz sirrim qaldı. Amma içimdə bir istilik var idi. Sanki taleyin mənə verdiyi kiçik bir hədiyyə.
O pulla nə etdim? Evə gedəndə uşaqlara hədiyyə aldım. Oğlana oyuncaq maşın, qıza bir kukla. Arvadıma qızıl sirğa götürdüm, çoxdan istəyirdi. Özümə də yeni bir telefon aldım, köhnəsi tamam köhnəlmişdi. Qalanı ilə maşına bir neçə təmirlik şey aldım, yolda hər şey lazım ola bilər.
Sonra bir neçə dəfə də oynadım. Bəzən yolda dayananda, bəzən gecələr yata bilməyəndə. Amma artıq daha təcrübəli idim, daha sakit idim. Bilirdim ki, hər gecə belə olmur. Amma o gecəni heç vaxt unutmayacağam. Qar, dağ, yük maşını və o Misir kitabları. İndi də bəzən o yoldan keçəndə, o yerə çatanda gülümsəyirəm. Kimsə bilmir, amma mən bilirəm.
Dostlara da demişdim bu proqramdan. Dəmişdim: "mostbet for mobile, telefon üçün yükləyin, baxın". Bəziləri yüklədi, bəziləri yükləmədi. Bəziləri uddu, bəziləri uduzdu. Mən də dedim: "Ehtiyatlı olun, hər gecə qar yağmır". Güldülər, başa düşdülər. Yollar çətindir, həyat çətindir. Bəzən kiçik bir sevinc lazımdır davam etmək üçün. O gecə o sevinc mənə gəldi. Və mən onu qəbul etdim.
İndi hələ də sürürəm. Türkiyə, Gürcüstan, Rusiya. Yollar, dağlar, gecələr. Amma bilirəm ki, harda olursa olsun, telefonumda bir dünya var. O dünyaya girəndə, bir az dincəlirəm, bir az əylənirəm. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Əsas odur ki, həyat davam edir. Maşın sürür, yollar bitmir. Və mən sükan arxasında, irəli baxıram. Çünki yollar gözləyir, yük gözləyir, iş gözləyir. Amma indi bilirəm ki, bəzən ən gözlənilməz yerdə, ən çətin anda, bir işıq görünə bilər. O işığı görmək üçün tək gözlərini açmaq lazımdır.